၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတစ်လျှောက်တွင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ တတ်မြောက်လိုသော ကိုရီးယားလူမျိုးများ၏ ဆာလောင်မှုမှာ နှိုင်းမယှဉ်နိုင်ဘဲ သွက်လက်စွာရှာဖွေမှုနှင့်အတူ ကျေနပ်အားငယ်မှုများဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
၎င်းသည် ဘာသာစကားတက္ကသိုလ်များ၊ အကယ်ဒမီများနှင့် တက္ကသိုလ်ပရိုဂရမ်များ၏ ကျယ်ပြန့်သောပင်လယ်ပြင်တွင် နှင့် အင်္ဂလိပ်စာအုပ်များ၊ ကက်ဆက်တိပ်များနှင့် တောက်ပသော ကိုယ်တိုင်လေ့လာရေးပစ္စည်းများ၏ ကြီးမားသော ၀မ်သန်းပေါင်းများစွာ ရရှိသည့်လုပ်ငန်းတွင် ထင်ရှားသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ ဆိုးလ်၏ထိပ်တန်းအင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းကျောင်းတစ်ခုဖြစ်သည့် ELS တွင် စာသင်ခန်းများပြည့်ကျပ်နေသော အမျိုးသားရေးစွဲလမ်းမှုကို နေ့စဉ်ရက်ဆက် စွဲလမ်းနေသည့်နေရာဖြစ်သည်။
1991 ခုနှစ် နွေရာသီနှောင်းပိုင်းတွင် ELS စီမံခန့်ခွဲမှုသည် နံနက်စောစော အတန်းများကို မိတ်ဆက်ရန် ရဲတင်းသော အစီအစဉ်တစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမှာ ရိုးရှင်းသည်- အချို့သော ဘာသာစကားလေ့လာသူများသည် အလုပ်မစမီ အင်္ဂလိပ်စာလေ့လာခွင့်ကို ကြိုဆိုကြသည်။ ရုံးမှာ 12 နာရီကြာပြီးနောက် ညနေခင်းတွေဟာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး မှုန်ဝါးနေတော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ရှေ့သို့မရွေ့ဘဲ မှောင်စပြုလာတဲ့အရုဏ်ဦးထဲကို အဘယ်ကြောင့်မပြောင်းမလဲ? ည ၉ နာရီတွင် စကားဝိုင်းလေ့ကျင့်မှုများဖြင့် ၎င်းတို့ကိုယ်သူတို့ ဆွဲထုတ်မည့်အစား၊ ကျောင်းသားများသည်—အနည်းဆုံး သီအိုရီအရ — နံနက် ၆:၃၀ တွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ရောက်ရှိနိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏အလုပ်များဆီသို့ မြေအောက်ရထားကို ဖမ်းရန် အချိန်မီတွင် နံနက် ၈း၁၀ တွင် ထွက်ခွာနိုင်သည်။
